Beth sydd angen i berson ei wybod am y Ffydd Gristnogol?

Mae llawer o bobl yn meddwl bod Cristnogaeth yn gymhleth — yn llawn rheolau, traddodiadau neu ddisgwyliadau uchel. Ond wrth ei chraidd, mae’r ffydd Gristnogol yn syml, yn bersonol, ac yn seiliedig ar berthynas.

Dyma’r pethau sylfaenol sydd wir angen eu deall.

1. Mae Cristnogaeth yn dechrau gyda Duw

Nid syniad dynol yw Cristnogaeth; mae’n ymateb i’r hyn y mae Duw wedi’i wneud. Mae’r Beibl yn ein cyflwyno i Dduw sy’n Greawdwr — un sydd wedi gwneud y byd a phob un ohonom gyda phwrpas. Nid ydym yma ar ddamwain. Mae ein bywydau’n werthfawr oherwydd ein bod wedi’n creu gan Dduw sy’n ein hadnabod ac yn ein caru.

Mae Duw yn sanctaidd ac yn berffaith gariadus. Nid yw’n bell nac yn oer, ond yn Dduw sy’n ceisio perthynas â’i greadigaeth.

2. Realiti’r cyflwr dynol

Er mor brydferth yw’r byd, rydym yn gwybod bod rhywbeth o’i le. Mae torcalon, anghyfiawnder, hunanoldeb a dryswch yn rhan o brofiad dynol. Mae’r Beibl yn galw hyn yn “bechod” — nid dim ond gweithredoedd drwg, ond cyflwr lle rydym wedi troi oddi wrth Dduw.

Mae pechod yn torri perthynas. Nid yw’n golygu bod pobl yn ddi-werth; mae’n golygu ein bod wedi colli’r berthynas lawn a fwriadwyd ar ein cyfer. Dyna pam mae pawb, waeth beth yw eu cefndir, angen gras.

3. Iesu Grist – calon y ffydd

Canolbwynt Cristnogaeth yw Iesu Grist. Nid athro moesol yn unig oedd Ef, ond Mab Duw a ddaeth i’r byd i ddangos sut beth yw Duw mewn cnawd. Yn ei fywyd gwelwn gariad, tosturi, gwirionedd a maddeuant.

Trwy Ei farwolaeth ar y groes a’i atgyfodiad, agorodd Iesu’r ffordd i adfer y berthynas rhwng Duw a dynoliaeth. Nid yw’r ffydd Gristnogol yn ymwneud â cheisio ennill ffafr Duw; mae’n ymwneud â derbyn yr hyn y mae Ef eisoes wedi’i wneud drosom.

4. Gras, nid perffeithrwydd

Un o’r pethau pwysicaf i’w ddeall yw hyn: ni allwn achub ein hunain trwy fod yn “ddigon da”. Nid perfformiad mo Cristnogaeth; rhodd yw hi.

Mae gras yn golygu ffafr Duw nad ydym yn ei haeddu ond sy’n cael ei rhoi’n rhad ac am ddim. Trwy ffydd yn Iesu, rydym yn cael maddeuant, dechrau newydd, a sicrwydd ein bod yn cael ein derbyn.

Nid yw hynny’n golygu bod bywyd yn troi’n berffaith dros nos. Ond mae’n golygu ein bod yn dechrau taith newydd gyda Duw — taith o dwf, newid a gobaith.

5. Ffydd fel ymddiriedaeth

Nid cytuno â set o ffeithiau yn unig yw ffydd. Mae’n ymddiriedaeth. Mae’n camu tuag at Dduw a dweud, “Rwy’n credu dy fod Ti’n wir, ac rwy’n rhoi fy mywyd yn dy ddwylo.”

Mae hynny’n cynnwys edifeirwch — troi oddi wrth y ffordd hen o fyw — a throi tuag at Dduw mewn ymddiriedaeth. Mae’n berthynas fyw, nid label crefyddol.

6. Bywyd newydd a chymuned

Pan fydd rhywun yn dod i ffydd, nid yw’n cerdded ar ei ben ei hun. Mae’r eglwys yn gymuned o bobl sy’n ceisio dilyn Iesu gyda’i gilydd. Nid yw’n berffaith, ond mae’n fan lle gallwn ddysgu, addoli, gwasanaethu a chefnogi ein gilydd.

Mae bywyd Cristnogol yn ymwneud â thwf parhaus — dysgu caru’n ddyfnach, maddau’n rhyddach, a byw mewn ffordd sy’n adlewyrchu cymeriad Crist.

7. Gobaith ar gyfer y dyfodol

Mae’r ffydd Gristnogol hefyd yn cynnig gobaith y tu hwnt i’r presennol. Nid diwedd yw marwolaeth. Trwy atgyfodiad Iesu, mae Cristnogion yn credu mewn bywyd tragwyddol gyda Duw.

Mae’r gobaith hwnnw’n newid y ffordd rydym yn byw heddiw — gan roi dewrder mewn anhawster a heddwch yng nghanol ansicrwydd.

Felly beth yw’r neges yn syml?

• Mae Duw yn dy garu di.

• Rydym oll wedi troi oddi wrtho mewn rhyw ffordd.

• Daeth Iesu i adfer y berthynas honno.

• Mae maddeuant a bywyd newydd ar gael trwy ffydd.

• Mae’r daith hon yn un o berthynas, twf a gobaith.

Nid yw Cristnogaeth yn ymwneud â bod yn grefyddol; mae’n ymwneud â dod adref at Dduw.

Ac mae’r gwahoddiad yn agored i bawb.