Mae'n hawdd mesur llwyddiant mewn rhifau – faint sy'n dod i oedfa, faint sy'n mynychu digwyddiad neu faint sy'n llenwi ystafell. Ond weithiau, daw achlysur sy'n ein hatgoffa bod rhai o'r pethau pwysicaf mewn bywyd yn amhosibl eu mesur.

Dyna'n union oedd naws y gwasanaeth cymun yng Nghapel Seion yn ddiweddar, pan groesawyd tri oedolyn yn aelodau llawn o'r eglwys.

Nid yw Ffydd yn Atal y Storm.

Mae'r rhan fwyaf ohonom yn edrych ar ragolygon y tywydd cyn gadael y tŷ. Rydym yn edrych allan drwy'r ffenestr, yn gweld beth sydd o'n blaenau, ac yn penderfynu beth i'w wisgo. Os oes glaw ar y ffordd, rydym yn cymryd cot law. Os yw'n oer, rydym yn gwisgo cot gynnes. Gwyddom na all y dillad newid y tywydd, ond gallant wneud wynebu'r tywydd yn llawer haws.

Cadw'n Cŵl, Cadw'n Iach.

Wrth i'r tymheredd godi ledled y Deyrnas Unedig, mae llawer ohonom yn edrych ymlaen at ddyddiau hirach, heulwen a chyfleoedd i fwynhau'r awyr agored. Fodd bynnag, gall cyfnodau hir o dywydd poeth roi straen sylweddol ar ein cyrff, yn enwedig pobl hŷn, plant ifanc, a'r rhai sydd â chyflyrau iechyd. Un o'r ffyrdd symlaf o gadw'n iach yn ystod ton wres yw talu sylw gofalus i'r hyn rydym yn ei fwyta a'i yfed..

Cadw’n Ddiogel yng Ngwres yr Haf
Awgrymiadau Ymarferol gan Gapel Seion

Mae’r tywydd poeth diweddar wedi bod yn fendith i’r gerddi a’r rhai ar eu gwyliau – ond gyda’r thermomedr yn cyrraedd dros 30°C yma yn y DU, mae hefyd yn amser i fod yn ofalus, yn enwedig i aelodau hŷn ein cymuned.

Mae Capel Seion wastad wedi credu mewn gofalu am y person cyfan – corff, meddwl ac ysbryd. Felly dyma rai awgrymiadau syml ac effeithiol i’ch helpu i gadw’n ddiogel ac yn iach yn ystod y dyddiau poeth hyn.

Un o'r pethau rhyfeddol am Iesu yw mai anaml iawn y byddai'n gadael pobl yn union fel yr oedd wedi'u cael. Boed yn siarad â physgotwyr ar lan Môr Galilea, arweinwyr crefyddol yn Jerwsalem, neu bobl gyffredin ym mhentrefi Jwdea, roedd ei eiriau a'i weithredoedd yn herio, cysuro, annog a thrawsnewid. Efallai mai un ffordd o ddisgrifio ei weinidogaeth yw hyn: roedd yn cyffroi'r tawedog ac yn tawelu'r aflonyddwr.

Pam ydy ni’n dal yma?

Cant a hanner o flynyddoedd yn ôl, daeth grŵp bach o gredinwyr ynghyd gyda gweledigaeth. Nid hwy oedd y bobl gyfoethocaf yn y gymuned. Nid oedd ganddynt ddylanwad mawr na’r adeiladau mwyaf trawiadol. Yr hyn oedd ganddynt oedd ffydd yn Iesu Grist ac argyhoeddiad fod Duw wedi eu galw i sefydlu tystiolaeth yn eu hardal.

Hanner canrif yn ôl, daeth grŵp bach o gredinwyr ynghyd gyda gweledigaeth. Nid hwy oedd y bobl gyfoethocaf yn y gymuned. Nid oedd ganddynt ddylanwad mawr na’r adeiladau mwyaf trawiadol. Yr hyn oedd ganddynt oedd ffydd yn Iesu Grist ac argyhoeddiad fod Duw wedi eu galw i sefydlu tystiolaeth yn eu hardal.

Heddiw, hanner canrif yn ddiweddarach, mae llawer wedi newid.

Mae llywodraethau wedi dod a mynd. Mae cymdeithas wedi newid y tu hwnt i adnabyddiaeth. Mae technoleg wedi trawsnewid y ffordd yr ydym yn byw. Mae cymunedau wedi tyfu, dirywio, ac esblygu. Mae llawer o sefydliadau a oedd unwaith yn ymddangos yn barhaol wedi diflannu’n llwyr.

Ac eto, mae’r Eglwys yn dal yma.

Mae’r Sulgwyn, neu Bentecost, yn parhau’n un o’r adegau pwysicaf a mwyaf llawen yn y calendr Cristnogol. Mae’n nodi dyfodiad yr Ysbryd Glân ar y disgyblion ar ôl atgyfodiad ac esgyniad Iesu Grist. Mewn sawl ffordd, dyma’r foment pan drodd dilynwyr ofnus Crist yn Eglwys fyw a hyderus, yn barod i wynebu’r byd gyda dewrder, gobaith a thosturi.

Mewn cyfnod lle mae llawer o lywodraethau ledled y byd yn lleihau eu cyllidebau cymorth tramor, mae elusennau fel Christian Aid yn dod yn fwyfwy pwysig. Mae miliynau o bobl sy’n byw mewn tlodi, gwrthdaro, sychder ac ansicrwydd economaidd bellach yn dibynnu nid yn unig ar roddion brys, ond ar gymorth ymarferol sy’n helpu cymunedau i ddod yn gryf, yn annibynnol ac yn gynaliadwy.

Mae yna adegau mewn hanes pan fydd bywyd yn newid mor llwyr fel petai’n rhannu amser ei hun. Digwyddodd un foment o’r fath ar ffordd lwchlyd y tu allan i Ddamascus, pan gyfarfu dyn o’r enw Saul â’r Crist atgyfodedig ac yn dod yn Apostol Paul. Mae’n stori gyfarwydd i ni, ond nid hanes yn unig mohoni—mae’n batrwm. Mae’n batrwm yr wyf wedi’i weld yn cael ei fyw allan, yn dawel ond yn bwerus, yn ein cenhedlaeth ni.

Yn hanes Hedd Wyn, gorffennodd y cyfan â chadair. Yn ein hanes ni yn Hebroni dechreuodd y cyfan â chadair.

Nid cadair arbennig. Dim byd hynafol na gwerthfawr—dim ond un o’r nifer a osodwyd yng nghornel Hebron bob bore Mercher ar gyfer coffi a sgwrs.

Ond roedd hon wastad yn wag.

Yn ddiweddar, mae delwedd wedi cylchredeg sy’n portreadu Donald Trump mewn modd sy’n debyg i Iesu Grist, ynghyd â sylwadau beirniadol tuag at Pope Francis. Fel eglwys, mae’n bwysig ymateb yn glir ac yn gariadus. Rydym yn cadarnhau mai Iesu Grist yn unig yw’r Gwaredwr, ac nad oes lle i gymysgu’r dwyfol â’r dynol. Rhaid i’n hymateb fod yn seiliedig ar wirionedd, gostyngeiddrwydd, a gweddi, gan dystio’n ffyddlon i Grist mewn byd sy’n aml yn aneglur.

Weithiau, nid ydym yn ei adnabod ar y ffordd.
Dim ond yn ddiweddarach…
yn y torri bara.

Ymhlith y nifer o leisiau sy’n atseinio trwy gyfrif y croeshoeliad, mae un yn sefyll allan gyda chlirdeb rhyfeddol. Tra oedd tyrfaoedd yn gwatwar, milwyr yn bwrw coelbren, ac un troseddwr yn taflu sarhad, siaradodd y llall eiriau sydd wedi atseinio trwy ganrifoedd o ffydd. Yn ôl traddodiad, fe’i gelwir yn Dismas—y “lleidr da”—er nad yw’r Efengylau eu hunain yn cofnodi ei enw. Mae ei stori’n fyr, ond yn hynod ddatguddiol.

Pam fod “Pasg” yn bwysig – ac o ble daw’r gair “Easter”?

Wrth i’r gwanwyn ddod â bywyd newydd i’r byd o’n cwmpas, daw hefyd un o wyliau pwysicaf y ffydd Gristnogol—y Pasg. Ond mae’n ddiddorol sylwi bod y gair a ddefnyddir yn Saesneg, Easter, yn wahanol iawn i’r gair a ddefnyddir yn Gymraeg ac mewn llawer o ieithoedd eraill.

Canu Clod i’r Arglwydd.

Mae rhai Suliau yn y flwyddyn yn ymddangos fel pe baent yn cario mwy na dim ond treigl amser—maent yn cario cof, ystyr, ac ymdeimlad o hunaniaeth ar y cyd. I lawer ohonom, mae’r Sul pan fu i Iesu farchogaeth ar asyn i mewn i Jerwsalem yn un o’r dyddiau hynny. Nid yn unig oherwydd yr hyn a ddigwyddodd bryd hynny, ond oherwydd yr hyn sy’n parhau i ddigwydd heddiw—yn enwedig yn ein traddodiad ni o’r Gymanfa Ganu yng Nghapel Seion.

Llyfr Ruth – Stori o Ffyddlondeb, Gobaith a Gofal Duw

Yn ein hastudiaeth Feiblaidd ddiweddar, buom yn edrych ar Lyfr Ruth – un o’r straeon mwyaf cynnes a phwerus yn yr Hen Destament. Er ei fod yn lyfr byr o ddim ond pedair pennod, mae’n llawn ystyr ac yn cynnig gwersi dwfn ar ffydd, teyrngarwch, a darpariaeth Duw yn ein bywydau bob dydd.

Pan mae Iesu’n ymddangos yn llym.

Weithiau mae geiriau Iesu yn ein synnu. Roedd llawer o’i wrandawyr cyntaf hefyd yn cael eu synnu ganddo. Nid oedd Iesu yn addysgu mewn ffordd dawel a syml bob amser. Yn aml defnyddiodd eiriau cryf, delweddau dramatig a pharadocsau er mwyn gwneud i bobl stopio a meddwl.

Y Lamp a’r Ffenestri.

(Stori syml am ffydd a bywyd)

Unwaith, mewn cwm bach tawel, safai tŷ gyda lamp yn llosgi’n llachar y tu mewn.

Roedd y lamp yng nghanol y tŷ, ac wrth iddi nosi bob dydd roedd ei golau cynnes yn llanw’r ystafell. Roedd pobl yn dod i’r tŷ i orffwys, i feddwl, ac i gofio beth oedd yn wirioneddol bwysig mewn bywyd.

Y Pethau Bychain Sy’n Newid y Byd

Mae grym tawel yn y pethau bychain. Yn aml rydym yn edrych am weithredoedd dramatig, llwyfannau cyhoeddus neu newidiadau mawr i wneud gwahaniaeth. Ond mae hanes, ffydd a phrofiad beunyddiol yn awgrymu rhywbeth llawer mwy gobeithiol: gall y geiriau lleiaf a’r gweithredoedd symlaf ail-lunio bywyd — ac, drwy’r bywyd hwnnw, y byd.