Bywyd yn ei holl gyflawnder.

Beth os yw bywyd yn fwy na dim ond cyrraedd diwedd yr wythnos?

Mae’n fore Llun. Mae’r larwm yn canu, mae’r tegell yn berwi, ac mae wythnos arall yn dechrau. Cyn inni sylweddoli, rydym unwaith eto yng nghanol prysurdeb bywyd: gwaith i’w wneud, pobl i’w gweld, negeseuon i’w hateb a chyfrifoldebau i’w cyflawni.

Yn aml, ein nod yw cyrraedd diwedd y dydd—ac yna ddiwedd yr wythnos. Rydym yn dweud wrthym ein hunain y byddwn yn teimlo’n well pan ddaw dydd Gwener, pan fydd y gwaith wedi’i gwblhau, pan fydd y biliau wedi’u talu, neu pan fydd pethau’n tawelu ychydig.

Ond beth os yw bywyd yn fwy na dim ond goroesi o un wythnos i’r llall?

Dywedodd Iesu:

“Yr wyf fi wedi dod er mwyn i ddynion gael bywyd, a’i gael yn ei holl gyflawnder.”
— Ioan 10:10

Nid oedd Iesu’n sôn am fywyd heb broblemau. Nid addewid o gyfoeth, llwyddiant neu hapusrwydd diddiwedd oedd ganddo. Roedd yn sôn am fywyd â dyfnder iddo—bywyd sydd â phwrpas, perthynas, gobaith a chariad wrth ei galon.

Beth yw bywyd yn ei holl gyflawnder?

Gallwn yn hawdd feddwl mai “bywyd llawn” yw bywyd prysur. Rydym yn llenwi ein dyddiaduron, ein cartrefi a’n ffonau, ond gallwn barhau i deimlo bod rhywbeth ar goll.

Nid yw bywyd llawn bob amser yn golygu gwneud mwy. Weithiau mae’n golygu arafu digon i sylwi.

Mae i’w gael mewn sgwrs lle mae rhywun yn gwrando o ddifrif. Mae yn y person sy’n galw heibio i weld cymydog unig. Mae mewn pryd o fwyd a rennir, mewn cân sy’n codi’r galon, mewn gweddi dawel, neu mewn plentyn sy’n ein hatgoffa sut i ryfeddu.

Gall y pethau hyn ymddangos yn fach, ond ynddynt hwy y gallwn weld olion teyrnas Dduw.

Pan nad yw bywyd yn teimlo’n gyflawn

Wrth gwrs, bydd adegau pan fydd bywyd yn teimlo’n bell iawn o fod yn gyflawn. Gall salwch, profedigaeth, unigrwydd, pryder neu bwysau ariannol wneud inni deimlo mai dim ond ceisio dod drwy’r dydd yr ydym.

Nid yw ffydd yn gofyn inni esgus bod popeth yn iawn. Nid yw Iesu’n gwadu poen bywyd. Yn hytrach, mae’n camu i mewn iddo gyda ni.

Mae’r Efengylau’n dangos Iesu’n eistedd gyda’r unig, yn cyffwrdd â’r rhai yr oedd eraill yn eu hosgoi ac yn rhoi gobaith i bobl oedd bron â’i golli. Nid oedd bob amser yn newid eu hamgylchiadau ar unwaith, ond roedd ei bresenoldeb yn newid y ffordd yr oeddent yn eu hwynebu.

Efallai mai dyna ddechrau bywyd yn ei holl gyflawnder: nid bywyd heb dywyllwch, ond bywyd lle nad oes raid inni gerdded drwy’r tywyllwch ar ein pennau ein hunain.

Eglwys sy’n helpu bywyd i ffynnu

Yr eglwys yew’s man lle gall pobl ddarganfod y math hwn o fywyd—nid yn unig ar y Sul, ond trwy gydol yr wythnos.

Bob tro y byddwn yn casglu i’r banc bwyd. croesawu rhywun, yn cynnig cymorth, yn bwydo’r newynog, yn annog plentyn neu berson ifanc, yn ymweld â’r unig neu’n creu lle i bobl berthyn, rydym yn cymryd rhan yng ngwaith Iesu.

Nid ychwanegiad at fywyd yw ffydd. Mae’n ein dysgu sut i fyw: gweld gwerth ym mhob person, dod o hyd i obaith yng nghanol anhawster a defnyddio’r hyn sydd gennym er lles eraill.

Efallai mai’r cwestiwn i ni, felly, yw nid yn unig, “Sut y gallaf gyrraedd diwedd yr wythnos?” ond:

“Ble mae Duw yn cynnig bywyd imi heddiw—ac ym mywyd pwy y gallaf helpu’r bywyd hwnnw i ffynnu?”

Gweddi

Arglwydd Iesu,
diolch am ddod i roi bywyd inni yn ei holl gyflawnder.
Helpa ni i arafu, i sylwi ar dy bresenoldeb
ac i weld gwerth ym mhob person a ddaw ar ein traws.
Pan fydd bywyd yn anodd, cerdda gyda ni.
A defnyddia ni i ddod â gobaith, cariad a bywyd
i’n cymuned ac i’n byd.
Amen.