Dewch Atom Ni.
Dewch Atom Ni, Mae’n Amser Stori!
Gan Tymhorau Tŵf
Crynodeb
Roedd Iesu yn un o’r storïwyr mwyaf rhyfeddol a fu erioed. Drwy straeon syml am fywyd bob dydd, llwyddodd i gyfleu gwirioneddau dwfn am gariad, caredigrwydd, maddeuant a ffydd. Mae plant yn arbennig yn dysgu drwy straeon sy’n tanio eu dychymyg ac yn cyffwrdd â’u calonnau. Mae’r erthygl hon yn edrych ar bwysigrwydd adrodd straeon wrth gyflwyno Iesu i blant, meithrin eu ffydd a’u helpu i sylweddoli bod ganddyn nhw hefyd le yn stori barhaus Duw.
Mae rhywbeth hyfryd o groesawgar yng ngeiriau cân ein plant, “Dewch atom ni, mae’n amber stori!”
Dychmygwch griw o blant yn canu’r geiriau hynny gyda’i gilydd. Mae cyffro, disgwyliad a theimlad bod rhywbeth arbennig ar fin digwydd. Mae stori yn aros i gael ei hadrodd. Ond, yn bwysicach efallai, mae rhywun yn barod i wrando.
Amser darllen: tua 4 munud
Roedd Iesu’n deall grym rhyfeddol stori.
Pan oedd am helpu pobl i ddeall cariad Duw, nid darlithoedd cymhleth a roddai. Yn hytrach, adroddai stori am dad yn croesawu ei fab coll adref. Pan oedd am egluro ystyr caredigrwydd, soniai am Samariad a stopiodd i helpu dieithryn oedd wedi’i anafu. A phan oedd am ddisgrifio Teyrnas Nefoedd, soniai am hedyn mwstard bychan yn tyfu’n rhywbeth rhyfeddol.
Straeon cyffredin oedd y rhain, ond roedd eu negeseuon yn anghyffredin.
Gwyddai Iesu y gallai pobl anghofio cyfarwyddyd, ond y byddent yn cofio stori. Ddwy fil o flynyddoedd yn ddiweddarach, rydym yn dal i adrodd ei ddamhegion.
Iesu a’r Plant
Ceir un o’r golygfeydd harddaf yn yr Efengylau pan ddaeth rhieni â’u plant at Iesu. Ceisiodd y disgyblion eu troi ymaith, gan dybio efallai fod gan Iesu bethau pwysicach i’w gwneud.
Ond dywedodd Iesu:
“Gadewch i’r plant ddod ataf fi, a pheidiwch â’u rhwystro, oherwydd i rai fel hwy y mae teyrnas nefoedd yn perthyn.” — Mathew 19:14
Am ddatganiad rhyfeddol!
Nid dangos caredigrwydd at blant yn unig yr oedd Iesu. Roedd yn cydnabod rhywbeth gwerthfawr ynddynt: eu parodrwydd i ymddiried, eu chwilfrydedd, eu didwylledd a’u gallu i gredu.
Croesawodd hwy, gosododd ei ddwylo arnynt a’u bendithio.
Er nad yw’r Efengylau’n disgrifio Iesu’n benodol yn eistedd gyda phlant i adrodd damhegion wrthynt, roedd ei ffordd o ddysgu’n gweddu’n arbennig i’r modd y mae plant yn dysgu — drwy ddychymyg, cwestiynau, delweddau a straeon cofiadwy.
Mae Gan Bob Plentyn Stori
Heddiw, mae ein plant yn tyfu i fyny mewn byd sy’n llawn sgriniau, adloniant a gwybodaeth. Eto i gyd, un o’r rhoddion symlaf a mwyaf gwerthfawr y gallwn ei chynnig iddynt yw stori sy’n cael ei hadrodd â chariad.
Mae stori dda yn gwahodd plentyn i ddychmygu, holi, chwerthin, rhyfeddu a darganfod. Mae’n rhoi rhyddid iddo archwilio’r gwahaniaeth rhwng da a drwg heb deimlo bod rhywun yn pregethu wrtho.
Wrth adrodd stori’r Samariad Trugarog, gallwn ofyn, “Pwy allet ti ei helpu yr wythnos hon?”
Wrth adrodd stori’r Ddafad Golledig, gallwn atgoffa pob plentyn, “Rwyt ti’n bwysig. Does neb yn cael ei anghofio.”
A phan fyddwn yn adrodd hanes Iesu’n croesawu’r plant, gallwn ddweud, “Mae lle i ti yma hefyd.”
Ond ni ddylai adrodd straeon olygu bod oedolion bob amser yn siarad a phlant bob amser yn gwrando.
Rhaid inni wrando ar eu straeon hwythau hefyd — eu hanturiaethau, eu pryderon, eu darganfyddiadau, eu cyfeillgarwch a’u breuddwydion.
Oherwydd drwy wrando, rydym yn dangos iddynt yr un parch a sylw ag a ddangosodd Iesu i’r rhai a ddaeth ato.
Mae’r Stori’n Parhau
Efallai mai dyma’r cyfle mwyaf sydd gennym yn ein Hysgol Sul a’n gweithgareddau plant.
Nid dysgu straeon o’r gorffennol yn unig yr ydym. Rydym yn helpu’r plant i ddeall sut y gall y straeon hynny ddod yn rhan o’u bywydau heddiw.
Gall gweithred fach o garedigrwydd, cyfeillgarwch annisgwyl, gair o faddeuant neu law gymwynasgar ddod yn bennod newydd yn stori cariad Cristnogol.
Felly, pan fydd ein plant yn canu “Dewch atom ni, mae ’na stori!”, gadewch inni glywed rhywbeth mwy na gwahoddiad i wrando.
Boed yn wahoddiad i berthyn, i ddychmygu, i ddod i adnabod Iesu ac i ddod yn rhan o’i stori.
Oherwydd y peth mwyaf rhyfeddol am stori Iesu yw ei bod yn dal i gael ei hadrodd — ac mae lle i bob plentyn ynddi.