At Ei Bwrpas Ef.
Wedi’n Llunio’n Fwriadol, gyda Phwrpas, ac at Ei Bwrpas Ef.
Crynodeb Gweithredol
Mae stori Joseff yn ein hatgoffa nad damwain yw ein bywydau, ac nad ydynt heb ystyr. Ni allai Joseff weld i ble roedd ei daith yn arwain pan gafodd ei fradychu, ei werthu a’i garcharu, ond roedd Duw ar waith drwy bob pennod o’i fywyd. Rydym ninnau hefyd wedi ein creu’n unigryw—gyda’n doniau, ein personoliaethau, ein profiadau a hyd yn oed ein brwydrau wedi’u plethu i mewn i stori fwy. Rydym wedi’n llunio’n fwriadol, gyda phwrpas, ac at bwrpas Duw. Efallai na allwn weld pen y daith eto, ond gallwn ymddiried yn yr Un sy’n gweld y daith gyfan.
Amser darllen amcangyfrifedig: tua 4 munud.
Mae rhywbeth bythgofiadwy am Joseff a’i got amryliw.
Roedd Jacob yn caru ei fab Joseff yn fawr ac fe roddodd iddo got arbennig—dilledyn a oedd yn ei osod ar wahân i’w frodyr ar unwaith. Ond roedd Joseff yn wahanol mewn ffordd arall hefyd. Breuddwydiwr ydoedd. Cafodd freuddwydion a oedd yn awgrymu y byddai ei fywyd, ryw ddydd, yn arwain at rywbeth llawer mwy nag y gallai ei ddychmygu ar y pryd.
Ond os oedd Joseff yn credu y byddai pwrpas Duw yn ei arwain ar hyd ffordd esmwyth a chyfforddus, roedd ar fin darganfod fel arall.
Aeth ei frodyr yn genfigennus. Tynnwyd ei got oddi amdano a’i daflu i bwll. Yn y diwedd, cafodd ei werthu’n gaethwas a’i gludo i’r Aifft. Yn ddiweddarach, er iddo ymddwyn gydag uniondeb, cafodd ei gyhuddo ar gam a’i garcharu.
Dychmygwch Joseff yn eistedd yn y carchar.
Ble roedd y breuddwydion erbyn hyn? Ble roedd yr addewid? Beth oedd wedi digwydd i’r dyn ifanc a fu unwaith yn gwisgo’r got hardd honno?
Byddai wedi bod yn hawdd i Joseff ddod i’r casgliad fod popeth wedi mynd o’i le.
Ond efallai mai un o wersi mawr stori Joseff yw hyn: nid yw bod yn y lle anghywir o reidrwydd yn golygu bod pwrpas Duw wedi mynd o’i le.
Dim ond y bennod hynny yr oedd yn ei byw y gallai Joseff ei gweld. Roedd Duw yn gallu gweld y stori gyfan.
Nid y pwll oedd pen ei daith. Nid caethwasiaeth oedd pen ei daith a nid y carchar oedd pen ei daith.
Yn y diwedd, daethpwyd â Joseff gerbron Pharo oherwydd y gallu a roddwyd iddo gan Dduw i ddehongli breuddwydion. Cododd i safle o gyfrifoldeb eithriadol a llwyddodd i baratoi’r Aifft ar gyfer y newyn a oedd ar ddod. Ymhen amser, daeth yr union frodyr a oedd wedi ei werthu ato i chwilio am fwyd.
Dim ond bryd hynny y gallai Joseff edrych yn ôl a dechrau gweld y patrwm.
Dywedodd wrthynt:
“Yr oeddech chwi yn bwriadu drwg yn fy erbyn i; ond Duw a’i bwriadodd er daioni.” — Genesis 50:20
Nid yw hynny’n golygu bod Duw wedi dymuno’r creulondeb, y cenfigen na’r anghyfiawnder a brofodd Joseff. Yn hytrach, mae’n dweud rhywbeth rhyfeddol wrthym am Dduw: nid methiant dynol sy’n cael y gair olaf. Gall Duw gymryd hyd yn oed ddarnau drylliedig ein bywydau a’u plethu’n rhywbeth mwy.
Ac efallai fod cot amryliw Joseff yn cynnig delwedd hyfryd inni o’n bywydau ni ein hunain.
Mae cot wedi’i gwneud o lawer o edafedd. Felly hefyd ein bywydau.
Ceir edafedd o lawenydd a thristwch, llwyddiant a siom, gallu a gwendid, cyfle ac edifeirwch. Ceir pobl sy’n ein hannog a phrofiadau na fyddem byth wedi eu dewis. Wrth edrych ar un edefyn ar ei ben ei hun, gallwn ofyn pa bwrpas posibl sydd iddo.
Ond mae Duw yn gweld y dilledyn cyfan.
Mae’r Beibl yn dweud wrthym mai gwaith llaw Duw ydym, wedi ein “creu yng Nghrist Iesu i wneud gweithredoedd da” (Effesiaid 2:10). Nid copïau unfath ydym. Mae pob un ohonom yn dod â chyfuniad arbennig o bersonoliaeth, doniau, profiadau a chyfleoedd i’r byd.
Rydym wedi’n llunio’n fwriadol.
Rydym wedi’n creu gyda phwrpas.
Ac rydym wedi’n galw i fyw at Ei bwrpas Ef.
Mae hyn yn newid y cwestiwn a ofynnwn am fywyd.
Yn hytrach na gofyn yn unig, “Beth ydw i eisiau ei wneud â’m bywyd?” efallai y dylem weithiau ofyn, “Dduw, beth rwyt Ti wedi’i osod ynof fi, a sut gallaf ei ddefnyddio?”
Nid yw pwrpas o reidrwydd yn golygu dod yn enwog, yn bwerus nac yn llwyddiannus. Efallai y darganfyddwn bwrpas Duw wrth fagu teulu, gofalu am rywun sy’n unig, dysgu plentyn, gwasanaethu cymuned, creu rhywbeth hardd, annog cymydog, defnyddio ein sgiliau proffesiynol gydag uniondeb, neu’n dawel bach ddangos caredigrwydd pan nad oes neb arall yn sylwi.
Daeth tynged Joseff yn glir yn y diwedd. Efallai y bydd ein tynged ni’n datblygu’n llawer mwy tawel.
Ac weithiau gallwn gael ein hunain yn ein fersiwn ni ein hunain o’r pwll neu’r carchar—man lle nad yw bywyd yn gwneud llawer o synnwyr a lle mae pwrpas Duw yn ymddangos yn bell iawn.
Mae stori Joseff yn ein hatgoffa i beidio â barnu’r stori gyfan ar sail y bennod rydym yn ei byw ar hyn o bryd.
Efallai fod y got wedi diflannu.
Efallai fod y freuddwyd yn ymddangos ymhell i ffwrdd.
Efallai fod pen y daith yn dal yn gudd.
Ond nid yw Duw wedi gorffen ysgrifennu.
Efallai mai ffydd yw dysgu rhoi ein bywydau yn nwylo’r Un sy’n gweld y patrwm gorffenedig pan mai dim ond ychydig o edafedd lliwgar y gallwn ni eu gweld.
Oherwydd nid damwain ydych chi.
Rydych wedi’ch llunio’n fwriadol, gyda phwrpas, ac at Ei bwrpas Ef.
Ac wrth ichi ddod yn ffyddlon yn berson y creodd Duw chi i fod, gall Ei gynllun Ef yn raddol ddod yn gyfeiriad i’ch bywyd—ac, yn y pen draw, yn eich tynged.