Golau i’r byd.

Y Lamp a’r Ffenestri.

(Stori syml am ffydd a bywyd)

Unwaith, mewn cwm bach tawel, safai tŷ gyda lamp yn llosgi’n llachar y tu mewn.

Roedd y lamp yng nghanol y tŷ, ac wrth iddi nosi bob dydd roedd ei golau cynnes yn llanw’r ystafell. Roedd pobl yn dod i’r tŷ i orffwys, i feddwl, ac i gofio beth oedd yn wirioneddol bwysig mewn bywyd.

Un diwrnod daeth teithiwr i mewn, eisteddodd gyda’r bobl a gofyn cwestiwn syml.

“Pam mae’r golau’n aros y tu mewn i’r tŷ?” meddai.
“Onid oes angen y golau hwnnw ar y cwm y tu allan hefyd?”

Edrychodd y bobl o gwmpas yr ystafell, a sylweddolon nhw bod rywbeth o’i le.

Roedd y lamp yn llachar, ond roedd y ffenestri’n fach.

Felly penderfynon nhw agor y tŷ yn ehangach. Glanhawon nhw’r ffenestri, lledaenu’r drysau, ac adeiladu cyntedd croesawgar lle gallai pobl ymgynnull.

Ac yna digwyddodd rhywbeth rhyfeddol.

Roedd y lamp yn dal i losgi yng nghanol y tŷ, yn union fel o’r blaen. Ond dechreuodd ei golau ledu ymhell y tu hwnt i’r waliau.

Daeth plant i chwerthin a dysgu.
Daeth cymdogion i rannu bwyd a straeon.
Daeth pobl unig i gael lle i eistedd a siarad.

Ac roedd rhai a ddaeth gyntaf i’r cyntedd, yn nes ymlaen yn camu i mewn i’r tŷ ac yn gweld y lamp drostynt eu hunain.

A dechreuodd y cwm ddisgleirio ychydig yn fwy.

Un noson dychwelodd y teithiwr a gwenu.

“Rydych chi’n gweld,” meddai,
“y lamp oedd calon y tŷ erioed.
Ond y ffenestri helpodd y cwm cyfan weld y golau.”

Ac o’r diwrnod hwnnw ymlaen, deallodd y bobl rywbeth pwysig:

Y lamp sy’n rhoi’r golau.
Ond y ffenestri sy’n gadael i’r golau gyrraedd y byd.