Y Ffordd i Emmaus.

A chwrdd â ‘dieirthryn’.

Gan Tymhorau Tŵf Capel Seion

Cerddent gyda rhythm araf, trwm…
dynion oedd wedi colli rhywbeth na ellid ei adennill.

Y ffordd o Jerwsalem i Emmaus…
yn llwchlyd ac yn gyfarwydd…
ond rhywsut wedi newid.

Y croeshoeliad… y sibrydion… y bedd gwag…
nid oedd dim yn gwneud synnwyr.
Roedd gobaith wedi’i dorri.

Felly… aethant adref.

Ac yna… daeth dieithryn yn nes.
Cerddodd gyda nhw…
fel pe bai wedi bod yno erioed.

“Am beth yr ydych yn trafod?” gofynnodd.

“Roeddem ni’n gobeithio…”
meddasant.
Ond roedd y gobaith hwnnw wedi darfod.

Gwrandawodd.
Cerddodd.
Ac yna dechreuodd egluro.
Nid i newid y stori…
ond i’w hail-lunio.

A rhywbeth ddechreuodd newid.
Roedd eu calonnau’n llosgi…
er nad oeddent eto’n deall pam.

Pan ddaeth y nos, dywedasant:
“Aros gyda ni.”

Wrth y bwrdd…
cymerodd y bara…
fe’i bendithiodd…
fe’i torrodd…

Ac yn sydyn—
gwelsant.

Dyma Iesu.

Ac yna diflannodd.

“Onid oedd ein calonnau’n llosgi o’n mewn…”
wrth iddo siarad â ni ar hyd y ffordd?

Ac er gwaethaf y nos…
codasant…
a dychwelyd.

Yr un ffordd…
yr un daith…
ond popeth wedi newid.

Weithiau, nid ydym yn ei adnabod ar y ffordd.
Dim ond yn ddiweddarach…
yn y torri bara.