Gwisgo Côt Duw
Ysgrifennwyd yr erthygl yma o ganlyniad i oedfa a gwasanaeth arbennig gan y Parchedig Siân Elin Thomas, Capel Ebeneser Dyfed, Eglwyswrw. Fe gafodd aelodau a ffrindiau Capel Seion daith fythgofiadwy i ardal hudolus Llantwd, ardal hyfryd a lleoliad Eisteddfod y Garreg Las rhwng mor a mynydd.
Nid yw Ffydd yn Atal y Storm.
Mae'r rhan fwyaf ohonom yn edrych ar ragolygon y tywydd cyn gadael y tŷ. Rydym yn edrych allan drwy'r ffenestr, yn gweld beth sydd o'n blaenau, ac yn penderfynu beth i'w wisgo. Os oes glaw ar y ffordd, rydym yn cymryd cot law. Os yw'n oer, rydym yn gwisgo cot gynnes. Gwyddom na all y dillad newid y tywydd, ond gallant wneud wynebu'r tywydd yn llawer haws.
Mae bywyd yn debyg iawn.
Nid oes yr un ohonom yn gwybod pa fath o ddiwrnod sydd o'n blaenau. Daw rhai boreau â llawenydd a gobaith, tra daw eraill â phryder, salwch, siom neu alar. Yn union fel y mae'r tywydd yn newid yn sydyn, gall amgylchiadau ein bywydau newid hefyd. Ni allwn reoli popeth sy'n digwydd i ni, pa mor ofalus bynnag yr ydym yn cynllunio.
Un o'r camsyniadau mwyaf am y ffydd Gristnogol yw bod dilyn Crist yn ein hamddiffyn rhag holl stormydd bywyd. Nid felly y mae. Mae Cristnogion yn mynd yn sâl, yn colli anwyliaid, yn wynebu trafferthion ariannol ac yn profi siomedigaethau, yn union fel pawb arall. Nid yw ffydd yn ymbarél sy'n atal y glaw rhag disgyn.
Ond mae ffydd yn cynnig rhywbeth llawer mwy gwerthfawr.
Dychmygwch gariad Duw fel cot fawr gynnes. Nid yw gwisgo cot dda yn atal y gwynt rhag chwythu na'r glaw rhag disgyn, ond mae'n eich cadw'n gynnes ac yn eich galluogi i barhau ar eich taith. Yn yr un modd, mae cariad Duw yn ein hamgylchynu pan fydd tywydd bywyd yn troi'n anodd. Mae Ei bresenoldeb yn rhoi dewrder pan fyddwn yn ofnus, gobaith pan fyddwn yn digalonni, a nerth pan fyddwn yn teimlo'n wan.
Mae gwirionedd hyfryd arall yn y darlun hwn. Hyd yn oed ar y diwrnod mwyaf cymylog, nid yw'r haul wedi diflannu. Mae'n dal i ddisgleirio uwchben y cymylau, er na allwn ei weld. Gall yr awyr gymylog guddio ei gynhesrwydd am gyfnod, ond ni all ei ddiffodd.
Felly hefyd gyda Duw.
Bydd adegau pan fydd Ei bresenoldeb yn ymddangos fel pe bai wedi'i guddio gan gymylau tristwch neu ansicrwydd. Efallai y byddwn yn gofyn, "Ble mae Duw?" Ond mae'r Beibl yn ein hatgoffa na fydd Ef byth yn ein gadael nac yn ein gwrthod. Mae Ei gariad yn aros yn gyson hyd yn oed pan fydd ein hemosiynau'n dweud fel arall. Mae Mab Duw yn dal i gerdded gyda ni, yn union fel y mae'r haul yn parhau i ddisgleirio uwchben pob cwmwl.
Mae'r Apostol Paul yn ein hannog i "wisgo tosturi, caredigrwydd, gostyngeiddrwydd, addfwynder ac amynedd", ac yn fwy na dim, i "wisgo cariad" (Colosiaid 3:12–14). Bob bore mae gennym ddewis. Gallwn wynebu'r dydd gan ddibynnu ar ein cryfder ein hunain, neu gallwn wisgo côt cariad Duw a dibynnu arno Ef i gerdded gyda ni drwy bopeth a ddaw.
Ni addawodd Iesu erioed y byddai bywyd yn hawdd. Ond addawodd rywbeth llawer gwell—Ei bresenoldeb. "Yn y byd hwn bydd gennych orthrymder. Ond codwch galon! Yr wyf fi wedi gorchfygu'r byd." (Ioan 16:33).
Beth bynnag yw’r rhagolygon yr wythnos hon—heulwen braf neu law trwm—cofiwch hyn: efallai na fydd ffydd yn atal y storm, ond bydd yn gwneud y daith drwyddi yn llawer haws ei goddef. Wedi'n lapio yng nghariad di-ffael Duw, gallwn barhau i gerdded ymlaen yn hyderus, gan wybod na chaiff y cymylau'r gair olaf.
“Gall y tywydd newid, ond nid yw cariad Duw byth yn newid”.